ولودیمیر زلنسکی، رئیسجمهور اوکراین، اعلام کرد که کشورش با پیشنهاد ایالات متحده برای برقراری آتشبس بیقید و شرط و بلندمدت موافقت کرده است.
به گزارش افغان نیوز: مقررات مربوط به نوع پوشش، فعالیت برخی مشاغل و دیگر محدودیتهای اجتماعی نیز بر فضای کسبوکار و زندگی روزمره تأثیر گذاشته و در برخی بخشها فرصتهای اقتصادی را محدودتر کرده است. پیامد این وضعیت برای خانوادههایی که درآمد ثابت و کافی ندارند، سنگینتر است؛ زیرا کوچکترین افزایش در قیمت مواد غذایی، کرایه خانه، هزینه درمان و سایر نیازهای ضروری میتواند بخش بزرگی از درآمد آنان را مصرف کند.
در چنین شرایطی، شمار زیادی از جوانان که چشمانداز روشنی برای اشتغال و آینده خود در داخل کشور نمیبینند، به مهاجرت فکر میکنند. برخی از آنان برای یافتن کار و تأمین هزینه زندگی خانوادههایشان، با وجود آگاهی از خطرهای جدی، راههای غیرقانونی و مسیرهای قاچاق را انتخاب میکنند؛ مسیرهایی که میتواند با خطر مرگ، بازداشت، اخاذی، سرقت و سوءاستفاده همراه باشد.
برای بسیاری از این جوانان، مهاجرت نه از روی انتخاب آزاد، بلکه نتیجه فشار اقتصادی و نبود فرصت کافی برای ساختن آیندهای قابلپیشبینی است. آنان در حالی کشور را ترک میکنند که خانوادههایشان نیز به درآمد آنان وابستهاند و نبود نانآور خانواده میتواند فشار اقتصادی را بیشتر کند.
کاهش قدرت خرید؛ فشار مستقیم بر خانوادهها
افزایش قیمتها در کنار کاهش درآمد و فرصتهای کاری، قدرت خرید خانوادهها را تحت فشار قرار داده است. وقتی درآمد یک خانواده ثابت میماند اما هزینه مواد غذایی، مسکن، درمان و آموزش افزایش پیدا میکند، خانواده ناچار میشود از برخی نیازهای خود صرفنظر کند.
در چنین وضعیتی، نخستین قربانی معمولاً نیازهای غیرضروری نیست؛ بلکه کیفیت غذا، درمان، آموزش کودکان و سایر هزینههایی است که خانوادههای کمدرآمد توان پرداخت آن را ندارند.
این وضعیت میتواند پیامدهای بلندمدت نیز داشته باشد. کاهش مصرف مواد غذایی مناسب، ترک آموزش، افزایش بدهی و وابستگی بیشتر به کمکهای دیگران، خانوادهها را در چرخهای از فقر و آسیبپذیری قرار میدهد.
جوانانی که آینده را بیرون از افغانستان جستوجو میکنند
یکی از جدیترین پیامدهای بحران اقتصادی، افزایش تمایل جوانان به ترک کشور است. افغانستان کشوری جوان است و اگر برای این نیروی انسانی فرصت کار و مشارکت اقتصادی فراهم نشود، مهاجرت میتواند به یکی از مهمترین پیامدهای اقتصادی و اجتماعی تبدیل شود.
جوانی که در داخل کشور شغل پیدا نمیکند، در برابر دو انتخاب دشوار قرار میگیرد: ماندن در شرایطی که چشمانداز اقتصادی روشنی ندارد یا پذیرفتن خطرهای مهاجرت.
اما مهاجرت غیرقانونی نیز راهحل مطمئنی برای فقر نیست. بسیاری از مهاجران در مسیر با خطرهای جدی روبهرو میشوند و حتی پس از رسیدن به مقصد، ممکن است با بیکاری، اخراج، بازداشت و مشکلات اقامتی مواجه شوند.
پرسش بزرگ درباره آینده
اکنون پرسش اساسی این است که اگر روند افزایش هزینههای زندگی، بیکاری، کاهش فرصتهای اقتصادی و گسترش فقر ادامه پیدا کند، آینده خانوادههای افغانستان چگونه خواهد بود؟
سفرهای که هر روز کوچکتر میشود، تنها نشانه کاهش مصرف مواد غذایی نیست؛ بلکه میتواند نشانهای از کاهش قدرت خرید، افزایش فقر و از دست رفتن امید به آینده باشد.
برای جلوگیری از عمیقتر شدن این بحران، ایجاد فرصتهای شغلی پایدار، حمایت از کسبوکارهای کوچک، تقویت تولید داخلی، بهبود فضای سرمایهگذاری، حمایت از خانوادههای آسیبپذیر و ایجاد زمینه برای مشارکت اقتصادی جوانان اهمیت اساسی دارد.
بحران اقتصادی تنها با افزایش کمکهای مقطعی حل نمیشود؛ مردم به فرصت نیاز دارند، نه فقط کمک. آنان باید بتوانند با کار و درآمد، زندگی خانواده خود را تأمین کنند و آیندهشان را در داخل کشور بسازند.
در نهایت، شاید امروز یکی از جدیترین پرسشهای اجتماعی افغانستان همین باشد:
اگر این روند ادامه پیدا کند، آیا فردا چیزی برای گذاشتن بر سر سفره مردم باقی خواهد ماند؟
رحمتالله کریمی افغان نیوز
پیام ها